Bir Evlat Edinme Hikayesi

 Takım sporlarında kendi adıma takımları evlatlık çocuklara benzetiyorum. Takım genel menajerlerini de sosyal hizmetler görevlililerine. Amaç her yerde ortak; çocuğa iyi bir aile bulabilmek. Peki, bu çocuklar neden yeni bir aileye ihtiyaç duyuyorlar? Ya çocukların ciddi bir bağımlılık sorunu vardır, ailelerini kaybetmişlerdir ya da eski bakıcı aileleri onlara kötü davranmıştır. İşte bu şartlar altında bu çocuklara yeni aileler bulmak gerekir. Ben bu aileleri takımın teknik kadrosu olarak görüyorum.

 Bizim takıma bakacak olursak 2 senedir bu takıma babalık yapan adamın evlatlık çocuğuna hiç iyi davranmadığını, yapabileceklerini yapmasına engel olduğunu, O’nu motive edip hırslandıracağına en iyi zamanında bile eline geçirdiğini yerlere atıp, kırıp döktüğünü görürüz. Artık değil çocuğun, komşuların bile dayanamaz hale geldiği bu aileden çocuğun alınması elzem hale gelmiştir. Yeni bir aile aranmalı, adam gibi bir baba bulunmalıdır. Ve sosyal hizmetler görevlisi Otis Smith çok sancılı geçen yeni bir aile bulma sürecini, farklı ailelerle görüştükten sonra, ideal bir aile reisi olacağına inandığı, çocuğu kendisine verebilmek için birçok fedakârlık da yaptığı, Stan Van Gundy’e verir.

 Van Gundy, daha önce de bir kez yaptığı evlatlık alma işini pek de fena götürmemiş, kimilerine göre dışarıdan bakıldığında önüne beyaz bir önlük bağlayıp, eline bir satır verirseniz mahalle kasabından farkı olmayacak, göbekli, yaşadığı ülkede pek rastlanmayan şekilde bıyıklı, dikkatle bakarsanız tam bir Türk aile babası. Geçmiş yıllara göre yaşadığı tecrübelerle kendini geliştirmiş, yeni yetenekler edinmiş (Lewis) kısacası sıcak bir yuvada gerçek kimliğini bulmaya hazır bir çocuk, Orlando Magic.

 Ve umuda yolculuğa dönüşen, tünelin sonunda çok parlak bir ışığın göründüğü macera işte böyle başlar.

 Hayırlı Kazık ve Macera’ya Hazırlık

 2 yıldır bu camianın içinde Orlando Magic üzerine yazılar yazıyorum. Orlando Magic’i kuruluşundan bu güne takip eden, ilk baştaki sempatisi ilerleyen zamanlarda tutkuya dönüşen bir adamım. Geride kalan 2 yıl içinde hep bu takımın asıl kişiliğinin bir türlü sahaya yansıtılamadığını savundum. Muhakkak bazı radikal değişikliklere ve hatta risk almaya ihtiyaç olduğunu düşündüm. İlk riski Donovan tercihi ile aldık ancak açıkçası, kendisinden yediğimiz kazık bizim için o kadar hayırlı oldu ki, anlatamam. Donovan kazığını yiyince Miami’ye neredeyse ruhumuzu teslim edecek şekilde, Stan Van Gundy’i takımın başına getirdik.

 Gerçek kimliğini arayan ve çok güzel bir çekirdek yakalamış bir kadronun başına geçeceğini bilen Van Gundy daha iyi teklifleri reddederek geldi Orlando şehrine. Açıkçası Florida’dan da ayrılmak istemiyordu ya neyse. Van Gundy ile birlikte Rashard Lewis de dağ gibi bir kontratla takıma katıldığında belli ki artık taşlar yerine oturmuştu. Orlando’nun artık risk alması gerekiyordu ve gereken tüm riskler alınmıştı. Nelson ve Howard’ın kontratları da uzatılınca anlaşıldı ki bu takım Nelson – Türkoğlu – Lewis – Howard çekirdeğinin üzerine kurulacak.

 Bu noktada bir “Eğer Donovan vazgeçmesiydi ne olurdu?” incelemesi gerekli bence. Donovan’ın yakın çevresiyle paylaştığı ve sonra basına sızan fikirleri şöyle:

 1) Bu takımı çok atletik hale getirmek için öncelikle 4 numaralı pozisyona eski öğrencisi Noah’ı almak amacıyla oyuncu seçimlerinde takaslarla ilk 10’a yükselmek.

 2) Takım çok fazla dış şut kullanıyor, özellikle Hidayet aşırı şuta dayalı bir basketbol oynuyor ve Donovan’ın tipi değil. Uygun bir takasla kendi sistemine uygun bir oyuncuyu takıma getirmek.

 3) Ariza tam Donovan’ın istediği oyuncu tipinde. Kesinlikle ilk beş başlayacak.

 4) Nelson’ın hızını potaya yönlendirmek.

 5) Veteran ve lider bir 2 numara almak, hatta Carter için Hidayet ve Milicic’li takaslar söz konusu olabilir.

 Gözüktüğü üzere Donovan’ın Magic’i bugünkünden çok farklı bir çehrede olacak, kadro yapısı fazlasıyla değişecekti. İlk beş belki de şöyle olacaktı:

 Nelson – Carter – Ariza – Noah – Howard

 Kendi adıma ben 6 Haziran gününü 2007 senesinin Orlando Magic için en güzel günü olarak ilan ediyorum. Donovan ile kontratı 6 Haziran günü feshedildi ve Stan Van Gundy’nin Orlando yolu açıldı. Takıma katılma ihtimalinin olduğunu öğrendiğim gün heyecanlandırmıştı beni Stan Van Gundy adı. Wade’in çok yönlü oyununun mimarlarından biriydi o ne de olsa. Shaq ve Zo ile çalışmıştı. 10 yıl boyunca Pat Riley ile beraberdi. Hiç şüphem yoktu, Van Gundy Orlando’da başarılı olacaktı.

 Van Gundy’nin Orlando’ya gelişi birçok şeyi değiştirdi. Donovan gibi köklü değişiklikler yapmaktansa, kurulu düzende bazı rötuşlar yapılmasının daha verimli olacağını düşündü. Yıldız bir oyuncu için feda edilecekse en fazla, zaten takımın ilk beşinde olmayan, Milicic’i tercih ettiğini gösterdi. Rekor bir kontratla da olsa Lewis’in takıma katılması tamamen onun isteği ile oldu. Dooling ve Bogans’ın Magic için çok büyük birer şans olduğunu söyleyip durdu ilk günden beri ve ayrıca Arroyo’nun da büyük yetenek. Bir bildiği vardı demek ki ya da bu adam hakikaten bu işi biliyordu.

 Sihirli Değneği Olan Adam

 Bugün 26 Kasım 2007, lig başlayalı yaklaşık 1 ay oldu. 15 maça çıktık, 12 galibiyet 3 mağlubiyetimiz var. Phoenix, San Antonio ve Detroit’e yenildik. Boston da dahil olmak üzere 12 farklı takımı yendik. Ama 15 maçın hiç birinde de maçı getiren adam şu oldu, bu süper oynadı da kazandık diyemedik. Sahada hep bir takım vardı. Kazanırken de kaybederken hep takım bilinci vardı sahada. 120 milyonluk Lewis sanki bir rol oyuncusu gibi hiçbir şeyden şikâyet etmeden, ne zaman ne yapması gerekirse onu yapmakta. Takımda geçen yılların en büyük sorunu olan şahsi oynama sorunu neredeyse silinmiş durumda. Nelson bile artık topu paylaşıyor, bazen verdiği paslara ben bile inanamıyorum, bilen bilir bu Nelson’dan oyun kurucu olmaz diye çok söylemişimdir. Howard bazen koca bir devre şut kullanmayabiliyor, Hidayet ise potaya öylesine yükleniyor ki adeta “Senelerdir neden yapmadın bu işleri?” dedirtiyor. Bogans öylesine cezalar kesiyor ki üçlük çizgisinin ardından “Sen üçlük atabiliyor muydun ki?” diye adamı şoka sokuyor. Dooling 6. adamlığı benimsemiş ve yüzü gülüyor, Arroyo ise inanılır gibi değil ama oyun kuruyor.

 Bu oyuncular geçen senekinden çok çok farklılar ama nasıl? Sadece bir adam bu kadar çok şeyi değiştirebilir mi? Bir Koç bir takım eder mi?

 EVET EVET EVET!

 Stan Van Gundy geç de olsa bulunmuş doğru yoldur. Van Gundy eski kafanın modern düşünceyle bütünleştiği isimdir. Van Gundy eğer bu kadro konferans hatta NBA finallerine gidecekse onun başında olacak adamdır. Stan Van Gundy bu takım için çok büyük şanstır.

 Değişen Magic

 Van Gundy’nin gelişi ile Magic’in oyun planlarında, şut seçimlerinde, savunmasında kısaca hemen her noktasında çok önemli değişiklikler meydana geldi. Takım tam anlamıyla bir oyun karakteri kazandı. En büyük sorun olan 3. çeyrek fobisinden kurtuldu oyuncular. Van Gundy’nin felsefesinde her maçı ayrı ayrı değerlendirmek var, her maça farklı setler üretmek. Bir maç takımı deli gibi koşarken görebiliyorsunuz, bir diğer maçta ise her sette 20 saniyeyi kullanırken. Bir maç takım 30 tane üçlük atıyorken, diğer bir maç 30 defa pick-n-roll yapabiliyor. Tamamen değişmiş bir düşünce şekli ve tabii ki disiplin ve kazanılmış oyun zekâsı.

 Bu sene Magic’le oynayan takımların en büyük sıkıntısı eşleşme sorunu. Çünkü kısa forvet ve uzun forvet pozisyonlarında oynayan isimler 2.08 m boyundaki Lewis ve Hidayet. Rakip takım hangisini kimle tutacağına bir türlü karar veremiyor. Hidayet’i kısa forvetle tutar Lewis’e uzun forvet verirseniz Lewis sık sık dış şut bulabiliyor, uzun forvet şutu engellemek için dışarı çıkıyor ancak bu sefer de Howard içerde bire bir kalınca pozisyon çoğunlukla smaçla ya da faulle tamamlanıyor. Hatta kimi zaman savunmacı uzunun ayakları yavaşsa yanından hızla geçerek turnike ya da smaçla hücumu bitiren bir Magic’li görüyoruz. Tersi Hidayet için de geçerli. Bu durumlarla karşılaşan rakip koçlar çareyi takımı kısaltmakta buluyorlar ancak bu sefer hızlı hücumlarda adam paylaşımında sorun yaşadıklarında sık sık Lewis ve Hidayet’in post up’larına maruz kalıyorlar. Kısacası rakipler artık Magic maçlarına çıkmadan savunmaya biraz daha çalışmak durumundalar. Bu sezon sadece San Antonio her zamanki oyun kurgusunu bozarak Elson ve Oberto’yu neredeyse hiç oynatmadan maçı kazanmayı başardı, derin kadronun ve Popovich gbi bir hocaya sahip olmanın avantajıyla. Phoenix maçı hariç tüm takımlar 3-4 paylaşımında çok büyük sıkıntı yaşadılar.

 Eşleşme sorununa başka bir örnek ise oyuncuların çok yönlülüğü. Dooling’in 1-2, Bogans’ın 2-3, Hidayet’in 2-3-4, Lewis’in 3-4, Howard’ın 4-5, Ariza’ya karşılık Lakers’tan yeni gelen Cook’un 3-4, Evans’ın 2-3 oynayabiliyor olması oyun planı değişikliklerinin bir anda mola almadan saha içinde yapılabilmesini mümkün kılıyor. İşte bu da karşınıza çıkan takımın ne yapabileceğini bilemediğiniz muallâkta bir ortam yaratıyor. Bu sene eminim rakip koçlar maç içinde çok kafa patlatacaklar oyunumuzu çözmek için.

 Van Gundy’nin gelişi ile takımda değişen en önemli şeylerden biri set oyunları ve içerikleri. Bu sezon takımın şu ana kadar oynadığı 12 maçı seyretme imkânı yakaladım. Geçen sene çizili oyun olarak sadece Nelson veya Hidayet’in Howard ile yaptığı tepe pick-n-roll’ü göze batıyordu, onun dışında çok ciddi başarıyla uygulanan ya da uygulatılan bir setimiz yoktu, hep kişisel zorlamalar ve takip hücum ribauntları ile bir şeyler yapılmaya çalışılıyordu. Oysa bu sene o kadar çok set var ki hangi birini anlatsam bilemiyorum. Howard’la yapılan tepe pick-n-roll’üdevam ediyor ama bu sene gerçekten inanılmaz verimli. %90 sayı ya da faulle sonlanıyor. Ayrıca hem sol kanattan hem de sağ kanattan sadece Hidayet ve Lewis için çizilmiş kanat pick-n-roll’leri mevcut. Howard’a yardım gelmezse smaç ya da faulle, gelirse Lewis ya da Hidayet’in şutlarıyla sonlanıyor. Yine Hidayet ve Lewis için üretilmiş perdelemeden çıkarak boş şut kullandıkları setler çok verimli. Hatta bu seti son Miami maçında Bogans için bile kullandık. Maçı anlatan Paul Kennedy ve yorumlayan Matt Guokas’ın yorumları çok manidardı “Geçen sene havlu sallayan Bogans’ın bu sene perdelemeden çıkarak şut kullandığını görmek pek alışıldık bir durum değil, Van Gundy kesinlikle bu takıma bir şeyler öğretiyor.”

 Yukarıdaki setler dışında bu sene takıma inanılmaz bir pas alışkanlığının yerleştiğinin de altını çizmek lazım. Bazı hücumlarda 10 pas görebiliyoruz ki benim takip ederken başım dönüyor. Çoğunlukla bu pas üzerinden yapılan hücumlar alan savunması yapan takımlara karşı üçlükle sona eriyor. Keza Howard, Augustine ve Foyle hariç takımda giren çıkan herkesin üçlüğü var. Benim çok beğendiğim oyunlardan biri ise Lewis veya Hidayet’in postta Howard’ın adamını perdeleyerek Howard’ı içeride bom boş bıraktıkları oyun, çoğu zaman alley-opp’larla bitiyor. Bunlar dışında tüm sahayı enine geçen pasların yapıldığı, içeri yüklenip dışarıya çıkarılan pasların olduğu birçok set daha mevcut, ama açıkçası tek gerçek bir koç bir takımda bu kadar fark yaratabiliyor.

 Geçen sene Brian Hill’i eleştirirken en çok üzerinde durduğum konulardan biri Howard’ın gelişimine yapmış olduğu “0” katkıydı. Paul Davis ve Chris Jent’in bile Howard’a özel oyunları varken, Brian Hill bir tek verimli set çizememişti Howard üzerine. 2 sene hiç şut çalıştırmamıştı Howard’a ve pas vermeyi öğretememişti. Brian Hill döneminde ortalama 4 top kaybeden Howard’ın daha 15 maçta top kaybı ortalaması 3’e düştü. Bunun en büyük nedenlerinden biri artık Howard’ın ikili veya üçlü sıkıştırmalarda topu Duncan misali boş adama çıkarabilmesi. Ayrıca Howard’ın geçen sene hiç verimli kullanamadığı çengel atışlarında inanılmaz ilerlediğini ve sol elini de muazzam kullandığını görüyoruz. Tabii ki bunları Stan Van Gundy’nin tek başına yaptırması mümkün değil, burada en büyük paylardan biri de Van Gundy’nin isteği üzerine teknik ekibimize katılan, kariyerinin son döneminde formamızı giymiş olan, Patrick Ewing’te. Stan Van Gundy’nin ağabeyi Jeff ile Houston’da çalışan ve Yao Ming’i sadece pota altı oyuncusu olmaktan çıkarıp aynı zamanda O’nu bir post oyuncusu haline de getiren Ewing’in Howard üzerinde etkisi hemen hissedilmeye başlandı. Oyunculuğu zamanında döneminin en iyilerinden olan Ewing Howard’a pas çıkartmayı, vücudunu daha etkin kullanmayı, ayak hareketlerini ve en önemlisi orta mesafeden şut atmayı öğretiyor. Howard’daki gelişim de artık gözle görülür düzeyde. Aşırı faule ve sertliğe maruz kalması nedeniyle son dönemde yüzdesi düşse de serbest atış çizgisinde de bu sezon hiç olmadığı kadar iyi Howard ve Tanrım bu adam henüz 21 yaşında!

 Maçlar kaybedilse de takımda herkesin yüzü gülüyor. Geçen sene herkese bir top lazım derken bu sene bir top 5 kişiye neredeyse fazla geliyor. Kenara baktıklarında kendilerine sevgiyle bakan bir surat görüyorlar, abuk sabuk tiklerden kırış kırış olmuş, ne yapacağını bilmeyen bir surat değil. Rakip 10-0’lık bir seri yakaladığında hemen mola almıyor koçları, tercihi ve takımı toparlamayı oyuncularına bırakıyor, takıma güven aşılıyor. Rotasyonu belli koçun, kim ne zaman girip çıkacağını biliyor ve ne yaparsa sahada daha çok kalacağını, akıllı rotasyon sayesinde 3. ve 4. periyoda herkes dinç kalıyor. Taraftar çok eğleniyor maçlarda çünkü takımları yenilse de zevk veriyor.

 Macera Sürüyor

 Geçen sene sürüyle “airball” üçlük atan ve 12 dakika ortalamayla oynayan Bogans’tan “Bowen”vari bir oyuncu, yetenekleri körelmeye başlamış Hidayet’ten savunmayı aksatmayan çok yönlü bir skorer, 120 milyonluk Lewis’ten bir takım oyuncusu, serseri mayın Nelson’dan bir oyun kurucu çıkaran bu adamın önderliğinde Orlando Magic’in önü açık. Aslında istatistikler de birçok şeyi anlatıyor, biraz da onları dinleyelim:

        En çok satı atan 7. takım 104.06 sayı
        Maç başı averajı en iyi olan 5.takım +6.80
        Şut yüzdesi en iyi 5. takım % 47.3
        Rakibe en kötü şut attıran 2. takım % 43.5
        Rakibe en kötü üçlük attıran 5. takım % 33
        En az top kaybeden 10. takım 14.53 (Geçen sezon 20 küsürlerdeydi)
        En çok faul yapılan 2. takım 24.73 faul

 Ariza’lı Carter’lı Noah’lı bir kadro yerine bugünkü kadroya ve geniş bir yedek sırasına sahip olmak sizce de daha iyi değil mi. Üstelik kendinden bekleneni bir türlü veremeyen Ariza yerine Cook ve Evans gibi iki tamamlayıcı rol oyuncusunu da o sıraya oturtmuşken şansımız çok yüksek. Elindeki kırık nedeniyle yaz liginden sonra bir türlü sağlığına ve formuna kavuşamayan Redick’in de rotasyona girdiğini hayal ediyorum da, sanırım o zaman bu takımı durdurmak hiç de kolay olmayacak.

 2 senedir tahminlerimin tutmasının getirdiği güvenle bu sene için de bir tahmin yapmak istiyorum ve diyorum ki bu takım 50 galibiyet barajını zorlar ve Doğu Konferansı’nı 2. veya 3. bitirir. Bu tahmini yaparken bana en büyük güveni veren isim tahmin edebileceğiniz gibi Stan Van Gundy. Bu şehre, bu camiaya gülümsemeyi yeniden hatırlatan, hata yapan oyuncusuna kızmak yerine sırtını sıvazlayıp “Bir dahaki sefere başaracaksın.” diyebilen, tüm bencillik ve egolarından sıyrılmış, galibiyeti oyuncularının eseri mağlubiyeti kendisinin hatası olarak kabul eden bu babacan adam Orlando Magic’in artık en büyük güvencesi. O tam bir aile babası…

 En yakın zamanda tekrar görüşmek üzere…

Cenk Yavuz
cenkovich@yahoo.com